قرارگاه عملیاتی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای انجام عملیات، منطقه عمومی مهران را با اهداف زیر، انتخاب نمود:

1- آزاد سازی شهر مهران از زیر دید و تیر دشمن 2- ایجاد سهولت در برقراری ارتباط شهرهای دهلران – مهران و نیز ایلام – مهران 3- تحمیل خطوط پدافند به دشمن و كشاندن وی از ارتفاعات به دشت 4- انهدام دشمن 5- باز پس گیری ارتفاعات و عوارض حساس زالوآب (كه متعلق به جمهوری اسلامی بود) دشمن پس از عقب نشینی از مهران، كه بدنبال عقب نشینی سراسری انجام گرفت، ارتفاعات سركوب منطقه را در اختیارداشت تا بدین وسیله امكان دستیابی به مهران را برای خود محفوظ بدارد و نیز با استقرار بر روی ارتفاعات، گذشته از محافظت از شهر بدرة‌عراق، با نیرویی كمتر منطقه را پدافند نماید.

حال آنكه عقب راندن دشمن از روی ارتفاعات، پدافند در دشت را به عراق تحمیل می كرد و این امر طبعاً به نیروی بسیار نیاز داشت. (موقعیت منطقه) در منطقه دشت مهران، دورشته ارتفاعات وجود دارد: در شمال، ارتفاعات زالوآب و كانی سخت و نمه كلان بو است كه قسمت عمده آن در خاك ایران قرار دارد و در جنوب، ارتفاعات «قلاویزان» واقع است كه مرز ایران – عراق را مشخص می سازد. بین دو ارتفاع یادشده، دشت مهران و «دشت ورمهراز» و «زرباطیه» عراق واقع است؛ در قسمتی از ارتفاعات زالوآب و كانی سخت مرز مشترك ایران و عراق قرار دارد كه در سمت غربی آن، ارتفاعات نمه كلان بو، با قللی بیش از 200 و كمتر از 400 متر ارتفاع، واقع است. همچنین ارتفاعات زالوآب، كه دارای تپه هایی به ارتفاع 340، 325، 343 و 310 می باشد، در سمت شرق «نمه كلان بو» قرار دارد كه مهمترین ارتفاع آن معروف به كله قندی دارای 363 متر ارتفاع است. همچنین در امتداد جاده، مهران – ایلام در شمال شرقی مهران، تنگه «كنجانچم»‌قرار دارد كه به منزله گلوگاه ورود به دشت مهران، از طرف ایلام، به نظر می رسد و ارتفاعات كله قندی تسلط كامل بر این تنگه دارد. (طرح مانور) با توجه به مختصات جغرافیائی منطقه و اهمیت استراتژیك آن، عملیات به ترتیب در سه محور زالوآب و نمه كلان بو، دشت مهران، و قلاویزان،‌بمنظور تأمین اهداف از پیش تعیین شده، طراحی شد. در این عملیات نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی، با استعداد یك تیپ زرهی (كه در خط داشت) و یك گردان نیروی پیاده و سپاه پاسداران انقلاب اسلام، به استعداد 3 لشكر، 2 تیپ، یك تیپ منهای پیاده و یك تیپ زرهی، به صورت ادغامی وارد عمل شدند. (شرح عملیات) عملیات در تاریخ 7/5/62 ساعت 11 شب، با رمز «یا فاطمه الزهرا» (س)، آغاز شد. محور شمالی عملیات، قبلاً جاده 490، با غافلگیری، تا پشت نمه كلان بو كشیده شده بود و تعدادی قاطر، جهت ترابری یك روزه، تا تكمیل جاده، منظور شده بود. با شروع عملیات در این محور، شب اول ارتفاعات نمه كلان بو تصرف و تأمین گردید و برای شب دوم، جاده 490 (كه در رابطه با عقبه نیروهای خودی نقشی تعیین كننده و سرنوشت ساز داشت) با ماشین آلات مهندسی، كامل شد و مورد بهره برداری قرار گرفت. در محور میانی (دشت مهران) از پاسگاه دوراجی تا فرخ آباد، با پشت سر گذاردن جاده مهران – ایلام، هدفها تأمین گردید و سپس جهت پدافند خاكریز احداث شد. ضمناً 60 تن از نیروهای عراقی نیز به اسارت در آمدند. در محور جنوبی علیرغم موفقیتهای چشمگیر اولیه، از آنجا كه فرصت لازم برای احداث خاكریز از یال قلاویزان به سمت فیروزآباد (در دشت مهران) و از آنجا به فرخ آباد، بدست نیامد، لذا اهداف این محور بطور صد در صد تأمین نگردید. در محور شمالی،‌با توجه به اهمیت ارتفاعات زالوآب و كله قندی (كه دومی مسلط بر تنگه میان تنگ است)، علیرغم اینكه كله قندی در محاصره نیروهای خودی قرار داشت، دشمن تلاش فراوان می كرد كه به هر نحو كه ممكن است كله قندی را از محاصره خارج كرده و بر روی آن استقرار یابد. بدین منظور دشمن نزدیك یك هفته به وسیله هلی كوپتر به نیروهای تحت محاصره خود با اسلینگ آذوقه و كمك می رساند. از سوی دیگر سعی وافر داشت كه خط خودی را در دوراجی شكسته، با جناح چپ الحاق كند تا بدین وسیله صرفنظر از شكسته شدن محاصره كله قندی، با محاصره نمه كلان بو تمامی موقعیت جناح شمالی عملیات را متزلزل نماید و پس از آن محور میانی را از دشت مهران پس بزند. بر این اساس و با توجه به روند حركت های دشمن، در محور «دوراجی» و«نمه كلان بو»، مقاومت چشمگیری بعمل آمد كه بعنوان نمونه به یك مورد آن اشاره می شود: در میان نیروهای اعزامی یك گردان بسیجی بمنظور دفاع،‌در منطقه مستقر شده بود كه پس از تأمین اهداف عملیات در «دوراجی» به خط منتقل گردید. اتفاقاً فشارهای دشمن مصادف با حضور این نیروها شد. چنین به نظر می رسید كه نیروهای یاد شده تاب مقاومت در مقابل فشارهای سرسام آور دشمن را نداشته باشند؛ لیكن برخلاف تصور، گردان مزبور بخوبی از عهده مهار حركتهای دشمن- كه خود را به هر طرفی می كوبید- برآمد و با این حماسه، نه تنها از موفقیتهای محور شمالی عملیات حراست نمود، بلكه مانع از رخنه دشمن در جبهه میانی نیز شد. پس از دفع پاتك دشمن از محور دوراجی، نیروهای گردان یاد شده از فرط خستگی در زیر آفتاب سر را بر روی خاك گذارده، به استراحت پرداختند. از سوی دیگر، دشمن یك گردان از نیروهای پیاده خود را به یكی از شیارهای پشت ارتفاعات منتقل كرده بود تا شب را در آنجا استراحت كنند و صبح با آغاز روشنایی هوا پاتك خود را با رعایت غافلگیری انجام دهند. در این میان، نیروهای شناسایی بطور غیر منتظره با حضور نیروهای عراقی در داخل شیار مواجه می شوند كه بلافاصله موضوع به اطلاع یكی از یگانهای سپاه می رسد و شیارها زیر آتش شدید خمپاره قرار می گیرد كه در نتیجه، از نیروهای دشمن جز تعداد انگشت شمار، جان سالم بدر نبرده،‌تماماً در داخل شیار به هلاكت می رسند. نظر به اینكه مقاومت نیروهای دشمن در كله قندی نقشی مؤثر در امیدواری دشمن جهت انجام پاتك داشت،‌لذا پس از گذشت 11 شب از محاصره نیروهای دشمن، شهید حاج همت، فرمانده لشكر محمد رسول الله (ص)، بمنظور درهم كوبیدن مقاومت دشمن با نیروهای تحت فرماندهی خود اعزام گردید و در همان شب بلافاصله وارد عمل شد و بدین شكل، زائده حاصله از حضور دشمن،‌پاكسازی گردید. لازم به تذكر است كه فرمانده دشمن در كله قندی، سرهنگ جاسم یعقوب بود كه در هنگام اسارت جراحات متعددی برداشته بود و در حین انتقال به خطوط پشت جبهه به هلاكت رسید. (نتایج عملیات والفجر 3) 1- آزاد سازی جاده ایلام – مهران – دهلران 2- آزاد سازی ارتفاعات زالوآب و نمه كلان بو 3- آزاد سازی دشت مهران 4- برقراری ارتباط جبهه های میانی و جنوبی از طریق دو جاده ایلام – مهران – دهلران همچنین خسارات وارده به دشمن و نیز غنائم بدست آمده به شرح زیر بود: 1فروند هواپیما، 3فروند هلی كوپتر، 10 انبار مهمات، 3 دستگاه لودر و بلدوزر، 16 قبضه خمپاره انداز، 60 قبضه تیربار، 33 دستگاه خودرو، و همچنین بیش از 70 دستگاه تانك و نفربر دشمن منهدم گردید. در میان غنائم ، 15 دستگاه خودرو ، 5 دستگاه لودر و بلدوزر، 16 قبضه خمپاره انداز، 3 دستگاه تانك، بیش از 1800 قبضه تیربار، بیش از 51 قبضه خمپاره، 80 و 120 و مقادیر قابل توجهی سلاح و تجهیزات انفرادی به چشم می خورد. ضمناً هنگام كمك رسانی دشمن به ارتفاعات زالوآب – كه با هلی كوپتر صورت گرفت- مقدار زیادی غنائم بدست آمد. همچنین 5000 نفر از نیروهای دشمن كشته و زخمی شده، 509 نفر به اسارت درآمدند.